Zie jij wat er werkelijk is?

Ik had laatst een gesprek met iemand die ik inmiddels al 5 jaar ken. We hadden het over in de mate waarin je iemand kent. Hij zei, nu zie je pas wie ik werkelijk ben. Ik had jaren gedacht dat hij een andere kijk op het leven had, maar dat was mijn visie. Ik zag blijkbaar wat ik op dat moment kon zien. Dit raakte me enorm.

Als ik coach, komt er wel vaker naar voren dat mensen zien wat ze willen zien. Of beter gezegd, op dat moment kunnen zien. Het is als een tunnelvisie die elke keer wat wijder wordt. Je bepaalt zelf – en of je er klaar voor bent – wat je opneemt en wat niet. Nu kan ik ook met een geruster hart zeggen dat er dingen gebeuren zoals ze gebeuren. Als je denkt dat een ander ergens niet klaar voor is of je maar niet snapt waarom die er zo naar kijkt, accepteer dan dat er ergens iets nog onopgelost is bij jezelf.

Onzichtbaar was het. En als ik nu terug kijk dan weet ik ook niet wat er precies verandert is – heel veel zit verwoven – ik kan de vinger er niet op leggen. Net of in de eigen ontwikkeling je op een gegeven moment pas de mogelijkheid hebt er van een afstandje naar te kijken. Of dat je bij wijze van spreken in een draaimolen zit die pas langzamer gaat wanneer je er “klaar” mee bent en er dan pas uit kan stappen.

Hoe dan ook ben ik zichtbaar anders. Alsof er geen vuiltje aan de lucht is en hij de kans schoon zag om dit licht er nu op te laten schijnen. De weg is vrijgemaakt van onzuiverheden om hier open over te zijn. En, dat ìk er nu open voor kan staan om dit bericht te ontvangen. Ik kan eindelijk zien wat er werkelijk is.

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *