The road ahead is empty

Haha sorry dit is echt te toevallig. Ik sta op het punt een blog te schrijven over mijn toekomstplan voor het komende jaar en welk nummer komt naar boven zetten “The Road Ahead” van City to City.

The road ahead is empty
It’s paved with miles of the unknown
Whatever seems to be your destination
Take life the way it comes, take life the way it is

Want wat ga ik doen? Het is te raden..

Voor mezelf zat ik al even te puzzelen voor een plan. Een paar weken geleden liep ik vast. Ik merkte dat mijn vuurtje steeds harder gaat branden en het aardse leven afzwakt. Dat betekent ook dat ik m’n kop er niet helemaal bij kan houden. Niet meer.
Na de astrologische reading van Emmy en de masterclass Healing Trauma van Gabby, ben ik onderweg om mijn angst te boven te komen. Ik zie de vrijheid en ga die grijpen.

Wat ik heb geleerd op school en wat ik voor werk doe, ik ben er goed in. Ik ben een kei in dingen onthouden en ben professioneel in mijn houding. Teamplayer of management rol, zijn aspecten die ik heb (aangeleerd vanuit mijn kennis). Ik heb er hard voor geknokt om mezelf te bewijzen dat ik niet dom was, dat ik echt wel wat in me had ook al waren m’n jeugdjaren moeilijk. En nu ik mezelf bewezen heb, vindt er een shift plaats.

Mijn hart ligt bij coaching. Het gaat vanzelf als een 2e natuur. Ik heb de opleiding tot Lifecoach gedaan om een theoretisch basis te hebben. En nu ik naar de energetische kant beweeg, ben ik meer een kanaal geworden en komt de kennis ergens anders vandaan; een soort van grote bibliotheek in het universum. Het mag duidelijk zijn dat zolang ik met een been in het aardse sta en de andere in het vuur dat ik dit niet heel lang ga volhouden.

Daarom had ik mezelf voorgenomen om een plan te maken. Ik ging na wat ik met veel liefde doe en hoe ik dit dan wil gaan indelen. Wat wil ik met werk? Ik heb gevraagd om een teken, om een verwijzing en onbewust kwam ik terecht bij een rijschool. Gek genoeg is dit niet de 1e keer. De 1e keer was bewust, maar had geen idee waarom ik dat op dat moment zou willen. Ik had het geparkeerd, om later nog eens weer op te snorren. Dat moment is nu gekomen.

Soms heb je herinneringen van een goed moment in je leven die nog wel eens in je hoofd blijven steken. Ik  heb ook zo’n herinnering (en ben er trots op).  Op mijn 18e verjaardag kreeg ik m’n 1e rijles kado bij rijschool Timmer. In de Suzuki Vitara met Jan als mijn instructeur. Ik had het al snel in de vingers en dat had Jan ook door. Lekker grappen onderweg en af en toe serieus. Wat had ik graag rijles zeg! Ook al had ik een probleem met invoegen, dat maakte niet uit. Elke keer weer dat rondje bij Vriezenveen – uitvoegen en invoegen. Ook kreeg ik rijles wanneer het sneeuwde of glad was op de weg. Ik weet nog wel dat Jan zei dat ik moest keren op de weg waar het glad was. Wat deed ik.. handrem aantrekken en met het stuur draaien. Zo! Had ik Jan naast me zitten met grote ogen. Hilarisch! Ik had geen fijnere instructeur kunnen wensen. Helaas is Jan overleden, maar soms hoor ik hem nog. “Stephanie, dat gaspedaal heb je eigen gemaakt, maar de rem is ook best lief.”

Ik vind autorijden ook echt te gek. Simpel, goed uitkijken, rekening houden met mede-weggebruikers en veel gas-bij 😉 ja, ik stoor me ook aan die oelewappers op de weg. Wat kan ik daar aan doen? Laten zien hoe het wel moet! Juist… Al coachend de kneepjes van het vak doorgeven. Win-win. Veel sociaal contact met de jeugd die ik nog wat kan bijbrengen in bewustzijn (ook op de weg). Ik voel ze goed aan door mijn hooggevoeligheid. Donders! Ik ga een opleiding doen tot rij-instructeur.

Wat is jouw toekomstplan? Ben jij bezig met de weg voor je? Kijk jij naar wat je het liefst doet? Ben jij bezig met dat je wilt groeien?

Tip uit de 365 scheurkalender van 11 juli 2017: Soms is een besluit genoeg. Kies ervoor.

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *