T-splitsing

Oh nee! Oh nee! Dat kan toch niet… Denk ik nu. Voel ik nu. Want wat gebeurt er… hetgeen waar ik met liefde mee bezig ben, wil zich ontpoppen. Ja, de volle maan van 9 juni was heftig. Een dikke week lang had ik er last van. Last in de zin van dat al mijn energie even weg was. Ik kreeg een time-out, een moment van bezinning. En ja, dat kan je in je hoofd doen, maar natuurlijk was het van toepassing op hart-niveau.

Sinds dat ik in alle vrijheid mijn gave gebruik – energetische kracht – komen er allemaal mensen op mijn pad. Via Facebook krijg ik vele vriendschapsverzoeken en “ontmoet” ik zo vele inspirerende en motiverende mensen. Ik voel ze allemaal en velen geven mij een warm gevoel. Ook krijg ik veel aanvragen voor het lezen van hun systeem (dat ik nu doe vanaf een foto). Ik geef ze inzicht in waar ze hun energie aan verspillen, hoe ze dit kunnen veranderen en wat aandacht verdiend. Ze leren om vanuit een andere perspectief naar hun leven te kijken en er zo mee om te gaan. Ik krijg vele bedankjes en hartverwarmende reacties en ze delen hun ervaringen in hun netwerk. Meer en meer creëert dit voor mij zichtbaarheid en weet ik dat ik op de goede weg zit. Dat is fijn, en dit lijkt tot meer te leiden.

Toen ik met 1-op-1 coaching stopte, ontpopte dit zich meer online. Ik bereik nu veel meer mensen. Natuurlijk niet mijn eerste doel – want dat is mensen helpen – maar wel ontzettend leuk – want zo kan ik nòg meer mensen helpen. Het is ontzettend fijn en zorgt voor een liefdevolle energetische flow waarbij mijn kring groter en groter wordt met mede-coaches, mensen die in dezelfde flow zitten of mij zelfs een duwtje in de rug kunnen geven naar het volgende niveau. Prachtig vind ik het. Maar hierdoor verandert er wel wat bij mij.

Hoe stom is het dat ik het tegenhoud? Dit is nou niet echt het moment denk ik om te doen besluiten wat ik verder met coaching wil gaan doen. Hoofd en hart liggen even niet op één lijn, want ik heb echt met veel wijsheid besloten dat ik mijn geleerde kennis inzet in de logistieke wereld. Het voelt super om deze kennis te delen en daarnaast de optimalisatieslag te maken bij een bedrijf. Ik voel me er goed bij. Het was wel hard werken toen ik onlangs besloot ergens anders te gaan werken. Ik stapte een nieuwe wereld in met een leidinggevende functie en coachingsaspecten. En ja de eerste maand was niet zonder slag of stoot maar dat geldt voor iedereen, alleen ik realiseerde me dat het voor mij wel eens heel wat anders kon betekenen.
En natuurlijk weet ik dat niet per definitie elke struggle iets groots hoeft te betekenen, maar ik haal er altijd wel leermomenten uit. En wanneer een onderwerp in grote getallen naar voren komt, neem ik ook even de tijd om er over na te denken hoe dat op mij van toepassing kan zijn. En die tijd is er nu… Zo krijg ik opeens aanvragen om tieners te helpen met hun studiekeuze. En heb ik op werk een stagiair aangenomen die ik per september mag begeleiden. Is dit een onderwerp wat mijn richting kan doen veranderen? Betekent dit dat coaching toch meer en meer een betekenis in mijn leven (en tijd) gaat krijgen?

Al een paar weken ben ik aan het oriënteren om nog een studie te doen. Ik zat in de richting van familieopstellingen te denken, maar misschien is het dan toch dat de opleiding ligt in richting geven, in een vorm van sturing op onbekend terrein en op deze manier mensen verder te helpen. Als ik terug kijk naar de afgelopen maanden dan zie ik dat ik voornamelijk hooggevoelige mensen en ouders heb gecoacht, en dan met name tieners die soms even niet meer weten wat te doen in de vele variaties die het leven biedt.

Ik word enthousiast wanneer ik een voorbeeld mag zijn voor hen die niet weten wat te kiezen of wanneer mensen mij om advies vragen. Mij lijkt het erg leuk om op een school te coachen en zo jonge mensen te helpen met hun leven die aan hun voeten ligt, welke keuzes te maken waarbij verstand en gevoel in balans zijn en ze te laten kiezen voor waar ze blij van worden en hierin support vinden. Het helpen van mensen is vrijblijvend maar in zekere zin geef ik hen ook een beetje sturing in de voor hen onbekende wereld die voor mij al wel zo bekend is met alle pieken en dalen.

Soms weet ik het zelf ook even niet. Er gebeuren soms zoveel dingen tegelijk. Zoals nu ook, dus heb ik besloten het op z’n beloop te laten. Al voelt dit nu zo sterk. Net of m’n hart er vandoor gaat met die wilde gedachte om mijn hoofd suf achter te laten. Energetisch sta ik op een T-splitsing, lig ik in de spagaat en ’s nachts te woelen. Wat moet ik hiermee? Hoe is dit bedoeld? Is dit meer dan alleen coaching wat ik nu doe? Ik weet het even niet, maar geloof erin dat het antwoord snel tot me komt. More to come on that!

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *