Op weg naar (zelf)liefde

Zelden laat ik het achterste van mijn tong zien. Ja ik ben een open boek, maar dat achterste stukje.. nee, die hou ik verborgen omdat daar nog iets zit wat niet helemaal glad gestreken is. Maar omdat ik er dichtbij in de buurt kom, en schrijven mij ook bewuster maakt, deel ik ook dit persoonlijke stuk met jullie. 

Vorig jaar volgde ik het jaarprogramma van 365 Dagen Succesvol. Ik had me opgegeven omdat ik mezelf niet kon openstellen voor liefde en daarmee het ook niet kon ontvangen. Ik leerde mezelf te bevrijden van belemmerende overtuigingen, negatieve gedachtes en oude emoties. Wat een proces! Het gaf me vrijheid en maakte me zo ontzettend gelukkig. Ik was zo verdomd blij met mezelf en ik had nog een dik half jaar voor de boeg. Kom maar op met die liefde dacht ik nog!

Vorig jaar augustus overleed mijn nichtje en ondanks dat we elkaar weinig zagen, was ik hecht met haar opgegroeid. Ze overleed aan kanker en ik was er kapot van. Zo onwerkelijk. Zo oneerlijk. En verdikkie het was nog wel zo’n wijs meisje. Ze gaf dan ook op haar kaart nog een laatstse les mee: het leven is te kort voor twijfels.

Ze zei me “Steph, meldt je gewoon aan op Tinder en wees kritisch. Rick is het ook gelukt.” Dat is haar broer die een geweldige vrouw heeft ontmoet en nu een dochter heeft. En ja hoor, eind augutus ontmoette ik die leuke vent. Ik was kritisch. Ik was helder. Ik was duidelijk. En men.. wat was ik verliefd. 

Maar hoe fijn het allemaal was, zat ik natuurlijk nog wel in ontwikkeling en kwam er al snel achter dat ik het allemaal nog niet goed begreep. Had ik tijdens het jaarprogramma eindelijk m’n hart bevrijd van alle oude onzin, had ik nog niet de balans opgemaakt. Mijn hoofd begreep m’n hart niet en andersom. Ook hij worstelde met hoofd en hart en besloot dat het niet de juiste timing was. Een keuze die ik nog niet kon maken..

Nog zo’n wijze les: voor jezelf kiezen. Die kreeg ik er dus gratis bij. Zo van.. “Bonus, omdat je zo graag leert!”

Hoe pijnlijk ook, ik realiseerde me dat ik onbewust toch nog wel wat werk te doen had. Het was een spiegel geweest naar mezelf en ook al dacht ik dat ik er klaar voor was, was het toch weer een wijze les. Gratis, door het leven aangereikt.

Maar het is oke. Ik ben blij dat ik het meemaak. Ik ben dankbaar. En ook al hoef ik niet die liefdevolle overstroming te dempen, omdat ik gewoon zo ontzettend positief ingesteld ben, mag ik wat bewuster met mijn eigen liefde omgaan. Mag ik wat meer luisteren naar mijn gevoel en hoe ik hiermee om moet gaan. 

In 2019 gaat het gebeuren. Wat weet ik nog niet precies, maar ik maak nu zelf mijn mooiste leven. Ik heb me weer aangemeld bij een tennisclub, ben ik maatje geworden voor een oma die dement is, leer ik snowboarden en ga ik beginnen met de opleiding famlieopstellingen. Bring it on!

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *