Kom uit je hoofd: leef nu in vrijheid

Hoe vaak realiseren we eigenlijk dat het moment het enige is dat je eigenlijk hebt? En de tijd, hoe ver deze ook reikt, altijd aanwezig is omdat je eigenlijk niets nodig hebt om er (volledig) in te zijn? Present moment. Een kadootje op dat moment. Pak het uit. Ervaar het. Voel het. En dan pas ga je het begrijpen.

Het denken is nooit op het moment zelf. Het denken gaat altijd over het verleden of de toekomst. En wanneer deze raad wijs wordt gebruikt, dan heb je er echt wat aan. Maar wanneer we er naar gaan leven, dan worden we geleefd. Van toen tot overmorgen. Niet in het moment. Niet een ervaring hoe het voelt om op dat moment te zijn. Om op dat moment te leven. Te beleven. In vrijheid.

Ik las net een stuk van de Queen of Storytelling (Yvette Tick) waarin ze uitlegde dat je eigenlijk geen verhaal hebt en het ook niet bent. Alleen om van de onbewuste staat naar bewust Zijn te komen, zul je door fases heen gaan om jezelf als het ware te herprogrammeren van toeschouwer naar deelnemer in je eigen leven. Om er vervolgens achter te komen dat je op het huidige moment helemaal niets bent, alleen maar kunt zijn. Volledig jezelf in dit moment.
De fases zijn dat je je bewust wordt dat je een verhaal hebt, dan groeit je bewustwording in dat jij je verhaal bent om vervolgens erachter te komen dat je niets hebt of bent maar alleen maar hoeft te zijn. In het enige moment in je leven dat het er echt toe doet.

Wie ben je dan? Ben je dan gelukkig? Ben je dan vrij? Of voel je de angst van je geest/ego die het allemaal niet wil meemaken? Die zich vastklampt aan wat er was of misschien wel zal zijn?

Hoe vaak wordt er niet gezegd dat iemand een verleden heeft. Is dat dan echt zo? Nee, want je kan hem niet weg doen. Dus je hebt het niet. Je bent je verleden. Je ervaringen hebben je gemaakt tot de persoon je nu bent. En op dit moment, nu, heb je de keuze om het anders te doen. Om het heft in handen te nemen en zelf te bepalen hoe dat verhaal – wat je over je verleden hebt – verder gaat.

Hang jij nog als een koala om je verleden heen, sterk ermee geïdentificeerd, lijdend, slachtoffer? Kijk dan eens naar je rol in jouw leven. Welke neem je momenteel aan? Ben je continu bezig met wat er allemaal gebeurd is? Is het leven je overkomen? Kijk je er naar als een toeschouwer? En laat je bepalen wat er met je gebeurd door de buitenwereld en wat die er allemaal van vindt?

Of ben je volwassen genoeg om te zeggen, dit is mijn leven en ik vorm het naar hoe ik het wil? Ervaar je je verleden dat het een onderdeel van je is? Dat het je de kracht heeft gegeven om nu de persoon te zijn die je bent? Je het een plek hebt gegeven in je hart met de beslissing om het nu anders te gaan doen? Op dit moment, het enige moment dat je echt de kracht hebt, om jezelf een beter leven te geven?

Ik koos begin dit jaar om de angst niet langer aan de kant te zetten, maar te bedanken en het een plek te geven in mijn hart. Alles wat ik voel, denk, vind en ervaar gewoon er te laten zijn. Er doorheen gaan. En van daaruit stappen zetten naar het vormen van mijn mooiste leven op het enige moment dat er echt toe doet: NU.

Liefs Stephanie 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *