Jezelf zien, jezelf zijn

Vanmiddag had ik weer familieopstellingen waar ik als representant aan bij draag. Ik heb het geluk dat ik elke maand erbij mag zijn. Ik help een ander en daarmee ook mezelf. Dat is erg waardevol. Een jaar geleden heb ik zelf een familieopstelling gedaan over waar het vandaan kwam dat mijn gevoeligheid niet geaccepteerd werd in mijn familie. De coach waar ik via via mee in aanraking kwam en mij verder hielp waar ik op dat moment tegen aan liep, bood me aan dingen inzichtelijk te krijgen door mijn familie op te stellen. Hierdoor hebben we iets verandert in de energetische laag en dat werpt nog steeds zijn vruchten af.

Voor de mensen die het niet kennen..een familieopstelling is een therapeutische sessie waarbij een deelnemer een vraagstuk inbrengt waar hij of zij helderheid over wil krijgen. Voor de hoofdrolspelers in dat vraagstuk, vaak familieleden van degene die het vraagstuk inbrengt, worden andere deelnemers uitgekozen als ‘representant’. Deelnemers krijgen door de vragende deelnemer een plaats in de ruimte ten opzichte van de andere deelnemers, deels geholpen door de therapeut.

Achterliggende aspecten van het vraagstuk worden zichtbaar, door de opgestelde mensen te ondervragen over hun gevoelens en attitudes ten opzichte van elkaar en de situatie. Er komen verstrikkingen aan het licht (soms in eerdere generaties) die hebben geleid tot stagnatie in het huidige leven van de deelnemer. Vaak zijn die verstrikkingen onverwerkte gevoelens bij een persoon als gevolg van nare gebeurtenissen zoals het jong overlijden van een ouder of een kind, oorlogservaring, scheiding van ouders. Die onverwerkte gevoelens kunnen latergeborenen (kinderen) onbewust en onbedoeld belasten waardoor ze uit balans zijn. Aan de hand van eenvoudige instructies van de begeleider, brengen de representanten beweging in de stagnatie en kan er rust komen tussen de personen die de representanten vertegenwoordigen. (bron: wikipedia)

Vanmiddag kwamen er 2 thema’s naar boven in alle 4 de opstellingen: loyaliteit en onafhankelijkheid & afhankelijkheid. Hoe typisch is het dat kinderen vaak het systeem (familie, verhaal) werkend houden door een van deze 2 onderwerpen onbewust toe te passen en later zelf hiermee komen te zitten. Ze voelen dat er iets mis is en passen zich aan naar wat er nodig is. Op latere leeftijd krijgen zij last van blokkades, vragen zich af of er iets mis is met ze of belanden in ziektes tot de dood aan toe.

In de jaren vanaf de 2e WO en zelfs nog in de jaren 90 waren mensen geen praters..”doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg” en “niet lullen, maar poetsen”. Naar jezelf kijken, gedrag analyseren laat staan een ander aanspreken was not done in die tijd. Communicatie is essentieel om met elkaar op één lijn te blijven dus de ouders van die tijd wisten niet beter. Nu, sinds 2000, is er meer begrip, meer openheid. Nu komt er langzaam aan een verandering. Het is niet voor niets dat er tegenwoordig meer gevoelige mensen geboren worden.

Ik merkte dat de opstellingen ook zwaar op mezelf wogen. Vooral toen er werd gezegd dat onafhankelijkheid en afhankelijkheid bij elkaar horen. Het een is niet zonder het andere. Alleen vaak zitten er oordelen vast aan afhankelijkheid zoals “je bent zwak, je bent zielig, je moet sterk zijn, je bent een zacht eitje”. Het feit is dat het niet erg is om afhankelijk te zijn, maar dat had ik niet geleerd thuis. De onafhankelijkheid was mijn redding. Ik groeide op dat ik zelfredzaam was, niemand nodig had, het wel alleen aan kon. Was het niet dat het een manier was geworden om mezelf sterk te houden want dat was nodig thuis.  Was het niet dat ik niet kon praten over wat ik allemaal voelde want dat was gewoon niet aan de orde dus zei ik maar niets. Hierdoor verwerkte ik alles ’s nachts wat vaak tot slaapwandelen leidde en tot nachtmerries aan toe.  Het was de loyaliteit naar mijn moeder dat ik mezelf sterk hield en ik geen last wilde zijn. Zonder dat ze het vroeg (en ik weet dat ze dat nooit zou doen) had ik het als taak op me genomen met alle gevolgen van dien.

In deze emancipatie tijd is onafhankelijk zijn en individualistisch gedrag niet gek maar ik wil het niet. Niet meer. Het heeft gediend om de tijd te overbruggen maar nu mag ik mezelf zijn, zacht en afhankelijk. Ik hoef niet alles alleen te doen. Ik mag om hulp vragen. Ondanks dat ik nu door de periode heen ga van zelfanalyses en het begrip heb gekregen dat ik er mag zijn, merk ik toch dat er her en der nog wat onopgeloste zaken zitten en daar helpen de familieopstellingen me liefdevol bij. “Ik ben een onafhankelijke afhankelijke vrouw”. Ik moest dit eerst zien en voelen om vervolgens ook te kunnen accepteren als onderdeel van mezelf.


Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *