Jezelf laten zien (in de puurste vorm)

Waarom zijn we er zo mee bezig wat de buitenwereld van ons vindt? Wat maakt het dat wij hun goedkeuring nodig hebben om er op een bepaalde manier uit te mogen zien? Hoezo voelt het gek om een keer zonder je haar te doen over straat te gaan?

Ik had laatst een meid, 28 jaar, aan mijn tafel zitten. Onzeker, bang voor de buitenwereld. Als je haar ziet, dan is het echt een beeldschone dame, maar haar gedrag kwam niet overeen. Ze had relatieproblemen en vertrouwde niemand.
Haar moeder was ook zo, gescheiden van haar vader en sindsdien alleen en bang. Ze leefde op de goedkeuring van de buitenwereld, kreeg last van lichamelijk klachten en is uiteindelijk overleden aan hartenpijn. Haar dochter is nu overgeleverd aan zichzelf en weet niet hoe ze zichzelf moet zijn.

Dus ik vroeg haar om alleen nog maar te doen wat zij wilde. Niet haar vrienden, kennissen, andere mensen in haar omgeving, alleen wat zij wou.. met daarbij ook een keer geen opgetut gezicht en net-uit-bed-look en hoe ze zich dan zou voelen. Het koste haar nog net geen 2 weken voordat ze erachter kwam dat doordat je dichterbij jezelf blijft, het je minder doet wat de buitenwereld vindt. Natuurlijk hoorde ze wel heel veel. Maar wat ze zelf al aangaf, het deed haar minder. Het raakte haar minder. “Ik stapte m’n bed uit en hees mezelf in mijn sportoutfit om een stuk te gaan hardlopen. Ik kwam mijn buurman tegen die me gewoonweg niet herkende omdat ik er zo anders uitzag. Hij corrigeerde zichzelf nog naar dat het goed was, anders goed. En ik merkte dat ik niets nodig had dan wie ik ben, hoe ik eruit zie en wat ik wil om mijn leven vorm te geven. Ja, een beetje hulp van mijn vrienden en een goede coach om hier te komen. Wat doen we onszelf aan als we een masker op ons gezicht plamuren. En waarom? Omdat iemand vindt dat ik donkere plekken onder m’n ogen heb, of m’n sproetjes niet mooi vindt. Omdat ik dan meer aandacht krijg van jongens of gewoon even iemand anders kan zijn. Maar waarom? Omdat we onszelf niet accepteren wie we werkelijk zijn. Waarom? Omdat we niet beter weten, niet bewust genoeg zijn”. Ontzettend knap van haar. In minder dan een maand heb ik afscheid van haar genomen. Ik had een voor en na foto moeten maken. Haar ogen waren zoveel mooier zonder al de make-up er omheen. Ze straalde, letterlijk.

Ik liep vanochtend, zoals ik elk weekend doe, vanuit m’n bed rechtstreeks naar de sportschool. Heerlijk om daar wakker te worden! Doe ik iets aan m’n haar: nee, smeer ik iets op m’n gezicht: nee. Puur natuur dus. Dus ik raak tijdens het sporten aan de praat met een meid, mijn leeftijd, woont ook nog maar pas in Stadshagen en ze zei dat ze het zo knap vond dat ik zonder ook maar iets te doen aan m’n uiterlijk naar de sportschool ga. Nou wel iets hoor, heb m’n tanden gepoetst en de slaap uit m’n ogen gewassen, de sportkleren aan gedaan, jas aan en gaan. Wat had ik dan nog meer nodig? Niets toch. Want, tijdens het sporten, zweet ik toch wel wat en als ik dan met m’n roze handdoek het uit m’n gezicht probeer weg te deppen (lees: vegen) dan zou ik m’n hele gezicht verpesten. Dus ik zei tegen haar.. wat is daar knap aan? Dat is toch gewoon een kwestie van logisch nadenken. Ietswat beschaamd zegt ze, maar de sportschool is ook net zoals de kroeg een plek om een leuke vent tegen te komen. Daar had ze een punt. Maar als de vent naast je wakker wordt, dan heb je toch ook je make-up eraf gehaald? De sportschool is dan juist toch een mooie manier om te laten zien hoe je er dan uitziet? Hoeft die niet zo te schrikken als die wakker wordt. We hebben allebei hard zitten lachen.

Dus dames, accepteer jezelf zoals je eruit ziet. Dan geef jij jezelf van binnenuit die twinkel in de ogen waar geen make-up tegenop kan. Als jij jezelf niet accepteert, wie gaat het dan wel doen?


Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *