Ik ben er ♥

Jaren geleden, een periode dat het niet goed met mij ging, was ik met mijn toenmalige vriend bij een Sauna en voordat we de klankensauna ingingen, mocht ik een kaartje trekken met m’n linkerhand. Dit kaartje had de tekst “Waar je ook heen gaat, daar ben je“. Ik bewaarde hem, waarom weet ik niet.

Kaartjes trekken was ik wel bekend mee. Het zijn affirmatiekaartjes die je na laten denken over bepaalde zaken, positieve gedachten of dingen die op dat moment spelen. Ik raakte er mee bekend toen mijn broertje een pakje voor me had gekocht en als kadootje gaf op mijn 16e verjaardag. Wist hij toen al de waarde hiervan?

Ze laten je nadenken en vervolgens voelen en – wanneer je ze beleefd hebt – dan pak je weer een nieuwe. En tot op de dag van vandaag wist ik niet wat het voor mij betekende. Ja in de zin dat ik aanwezig ben waar ik kom, ik val op maar goed dat kan iedereen.. maar ik weet het nu, ik voel het nu.

Ik leefde buiten mijn hart. Alles om mij heen was belangrijker en ik deed alles voor iedereen, zelfs ten koste van mezelf. Ik had toen net een miskraam doorstaan en dit was het moment dat ik me afvroeg wat ik dan wel waard was. En toen pakte ik dit kaartje.

Nu 6 jaar later gebeurt het. Tranen van blijdschap en realisatie dat het eigenlijk al die tijd, en ruim daarvoor ook al, het geval was. Zei mijn vader niet dat ik met mijn gegiechel het hele huis oplichtte. Was het niet dat mensen mij altijd zagen ook al zat ik in een hoekje..tijdens het vak Handenarbeid op de basisschool schilderde ik de sterren van de hemel en tijdens Tekenen maakte ik mooiste portretten alsof ze zo levend konden worden. Ik speelde toneel en zong in de kerk. Ook werd ik gepest omdat ik er buiten viel en dus opviel..ik was er altijd al.

Dus wat maakte het dan, dat ik nu pas voel dat ik er ben als ik er altijd al ben geweest.
Mensen zagen mij toch?
Zag ik mezelf soms niet?
Nee… ik zag mezelf niet staan.
Ik geloof het nu zelf pas! Na alle mogelijke situaties waarbij het doel was om mijn eigen hart te grijpen en te zeggen “ik ben goed zo” zie ik mezelf nu voor wie ik echt ben. 
Ik mag er zijn.

Door alle ellende heen heb ik mezelf aangenomen dat ik er niet toe deed. Ik geloofde hierin want ik was alleen maar bezig met een ander. Geen moment zorgde ik voor mezelf dus ik accepteerde mezelf ook niet en alles wat daarbij komt kijken.
En nu, nu sta ik heel dichtbij mezelf en voel ik dat dit het laatste zetje is om op het niveau te komen waar de signalen (ik noem ze engelen) mij de laatste tijd zo naartoe aan het bewegen zijn.

De laatste paar weken droom ik over alle dingen die ik heb meegemaakt, met familie, met vrienden, vriendjes, situaties, gezondheid… net of ik het nog 1 keer als een film kan zien en daarna is dat voorbij. Net of er iets op mij te wachten staat. Net of ik een stapje omhoog mag op de ladder, maar dan niet meer naar beneden kan kijken om te zien wat daar gebeurt.

Dit is het zetje, het stapje, het duwtje in de rug – waar ik al die lieve mensen al in coach, naar een nieuw begin van leven vanuit je hart, je pure zelf. Ik ben terug in mijn eigen leven, op hartniveau. Ik ben er ♥

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *