Iets om voor te leven

Vandaag zaterdag 28 december 2019, net voordat ik start met de lessen van deel 2 van de opleiding tot rijinstructeur, dacht ik opeens aan wat dingen die we gisteren zeiden tijdens de lichtjeswandeling in het Engelse werk. “Waarvoor leven we?” en “Het leven is te kort om geleefd te worden.” Exact, dat is. Maar waarvoor is het dan te kort?

Elke keer kom ik dan tot het antwoord: leven. Maar wat doet iemand in het leven? We worden geboren en volgen het leven zoals onze ouders die voor ons bedacht hebben. Je maakt je eigen keuze met betrekking tot studie, woonplek, baan, partner, en de rest van de reeks is ook gebaseerd op de keuzes die je hebt gemaakt. Oftewel, mensen streven ergens naar. Iemand heeft een doel, een droom, een verlangen, een noodzaak. Iemand streeft altijd naar iets. Al zeggen mensen dat ze lekker rustig door het leven kabbelen, dan is dat ook een doel of een status die ze wilden behalen. 


Leven en overleven

Om nog een laag dieper te gaan; iemand wil zich op een bepaalde manier voelen. Het eerste antwoord dat bij mij naar boven komt, is ‘veilig’. Ook het eerste waar je op let op de weg. En dat is tevens ook het eerste wat een mens in zijn onbewuste beweegt, voordat het in overleving schiet. Mensen willen zich veilig voelen. Het verschil tussen leven en overleven. Want als we ons veilig voelen, kunnen we tenminste leven, toch?

Geluk wordt ook steeds vaker als een doel gezien. Toch wijk ik daar liever vanaf, want het is een gevoel van iets of over iets. Hoe gelukkig ben je als je iets behaald hebt? Hoe voel je je als je ergens gelukkig mee of om bent? Hoe gelukkig ben je als je niets doet?

Daarnaast waren dit ook maatstaven voor mijn ouders, dus belangrijk tijdens mijn opvoeding. Onafhankelijkheid, je eigen boontjes kunnen doppen, het zelf redden. Dus als dat op de rit is, wat dan? Dan op zoek naar een nieuw doel. Niet om gelukkig te zijn alleen wanneer het doel behaald is, maar om tussen alles door dankbaar te zijn en jezelf voor het grootste gedeelte gelukkig te voelen. (Je hoeft niet altijd te pieken, dat is niet gezond voor de balans, maar dat is een ander onderwerp en deze blog schrijf ik volgend jaar wel.)


Iets om voor te leven

Ik denk dat mensen voortbestemd zijn om zich voort te planten. Nieuw leven geven, je leven doorgeven. Je kennis doorgeven. What else is there? Het is een keuze om het wel of niet te doen; het leven doorgeven in jouw kinderen. Is dat wellicht ook de reden waarom mensen rustiger worden bij het hebben van kinderen? Is dat wellicht ook een doel? Iets om voor te leven. 

Ik ken ook mensen die een eigen zaak hebben.. hun ‘baby’. Ook een manier om je leven door te geven. Maar het overgrote deel is zoekende. Ik ben er zelf ook één van. In 2012 rolde ik in mijn eigen coachpraktijk. Nu 2019 heb ik een bedrijf in traumaheling en emotieverwerking. Mooie uitdrukking van wie ik ben en wat ik doorgeef. Alleen vraag ik me steeds af: is dit het nou? Wil ik nog een kindje? Blijf ik in Nederland? 


2020; nieuwe ronde nieuwe kansen

Ik ben mijn zaak op de kaart aan het zetten voor meer integrale zorg dat hopelijk binnen nu en 2 jaar meer vorm krijgt. Dat is voorlopig mijn doel, mijn streven. Daarnaast verander ik van werk om de jongelui op de rand van volwassenheid al te leren over het leven en wat ze hier zelf voor een impact op hebben. Dus we gaan zien wat 2020 nog verder brengt. 

Wat is jouw streven (voor 2020)?


Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *