Hooggevoeligheid: de ontwikkeling naar een bewust persoon

Ik ben in mijn vorige bericht met de billen bloot gegaan..of eigenlijk met mijn hart. Het is nog steeds lastig voor mij om dit te doen. Ik ben namelijk niet zomaar hier terecht gekomen om dit te durven. Daar is bij elkaar geteld wel zo’n 25 jaar overheen gegaan.

Als kind was ik zo ongestoord vrolijk, maar dit verdween toen ik 5 jaar was, en dit kwam weer terug net voordat ik 29 jaar werd (op het moment dat ik mijn ware aard weer omarmde – m’n gevoel, m’n kracht, alles wat ik weg had gestopt om maar normaal te worden gevonden).

Gek eigenlijk, dat het wegstoppen van gevoel – of hoe men het ook wel eens noemt, de knop om – zo’n effect op iemand kan hebben. Sterker nog, het is helemaal niet natuurlijk om dat te doen, maar we doen het omdat we niet beter weten. Maar hoe komt het dan dat we dit dan doen? Het is een overlevingsmechanisme, een patroon dat ons verder helpt.

Als ik naar mezelf kijk dan komt deze oorzaak voornamelijk uit de opvoeding vandaan. Je wordt tenslotte door je ouders opgevoed hoe zij op dat moment in het leven staan, met al hun ervaringen en het niveau van bewustzijn. Dus je weet niet beter dan dat zij weten welke beslissingen voor jou het beste zijn. Dat is ook echt zo, geen twijfel over mogelijk, maar we missen hier een belangrijk aspect namelijk de gevoelskwestie. Dus het punt wat dan onderbelicht is, wat net dat ene verschil kan maken, is wat het beste voelt voor het kind. We denken vaak, dit is het beste voor het kind, zonder echt het idee te hebben wat het kind voelt.

Ik denk dat we als ouder zijnde, ik schrijf dit als coach nadat ik meerdere tieners heb mogen coachen hierin, wat vaker naar onze kinderen mogen luisteren om zo hen de kans te geven om hun eigen bewustzijn te laten ontwikkelen. Dit kan je doen door open te staan voor een gesprek, meedenken op hun vraagstukken en het belangrijkste nog, en wat alleen de ouder kan doen omdat het kind te jong is, de beslissing te maken wat voor het kind goed voelt. Dit was 30 jaar geleden natuurlijk nog helemaal niet aan de orde. Het was zelfs een taboe. Dit gevoelsniveau is pas de laatste jaren opgekomen, vooral toen bekend werd dat er zoiets bestaat als hooggevoeligheid.

Dit begrip heb ik niet gehad, waar ik ook absoluut niet raar tegenaan kijk, maar wat er wel voor heeft gezorgd dat ik door diepe dalen ben gegaan en pas kon gaan leven op mijn 29e levensjaar. Vanaf dat moment kon ik pas leren hoe het is om voor mezelf te zorgen, bewust, terwijl ik de andere jaren doelloos rond heb gezworven, invulling heb gezocht, maar uiteindelijk deed niets me goed. Opeens stond ik oog in oog met mezelf en moest ik het verleden een plek geven, m’n ouders vergeven en mezelf accepteren.
Ik leerde hoe het is om voor jezelf te zorgen op alle vlakken, dus ook het gevoel. Want na jaren als een bezetene in m’n hoofd te hebben geleefd en het gevoel uit had geschakeld, moest ik dit opeens andersom gaan doen. Ik had mijn gevoel teruggekregen alsof het een kadootje was die verstopt was geraakt in mijn jeugd. Alles valt of staat met hoe iemand voor zichzelf kan zorgen, met een goed gevoel en volledig bewustzijn wat vanaf het 7e levensjaar ontwikkelt wordt in gesprekken, discussies, problemen maar vooral liefde.

In de huidige tijd waarin we leven zijn ontzettend veel mensen ziek, ze hebben lichaamskwaaltjes waar de dokter vaak niet weet wat het is en we rusten vaak op een medicijn of ander middel, terwijl we vergeten ons eigen leven onder de loep te nemen. Heb ik soms last van energetische blokkades? Heb ik een patroon dat me nu dwars zit? Heb ik een overlevingsmechanisme aangenomen die nu tegen me werkt? Voel wat er is en praat er met iemand over, coaches zoals ik. We denken teveel en voelen te weinig. Laten we ervoor kiezen om meer vanuit liefde te leven, voor onszelf en een ander. Dan ziet de wereld er over een paar jaar heel anders uit.

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *