Heeft een trauma positieve punten?

Gisteravond na een gezellig avond had ik bijna een aanrijding. Ik geloof zeker dat het haast niet te voorkomen was om tegen deze ontzettend mooie zwarte Golf aan te rijden. Want deze bestuurder reed, ten hoogte van Zwolle Zuid waar elke uitvoegstrook, het zijn er 2, naar 2 banen overgaat, rechts en ik links en hij ging zo opeens naar links.
Ik was van plan de uitvoegstrook van rechtdoor te blijven volgen totdat ik, weet ik veel waarom, besloot om over m’n rechter schouder te kijken en zag dat de Golf z’n knipperlicht naar links aan had en mij min of meer naar links dreef. Ik wijk uit naar links, botsing voorkomen.

Welke idioot doet nou z’n knipperlicht aan om van baan te wisselen naast (!!!!) een auto? 

Waarom keek ik over m’n schouder?

Waarom zie ik zoveel?

Ik dacht dat dat dé indicatie was van eeuwige prikkels en geen filter hebben aka hooggevoeligheid.
Nu las ik van de week een artikel over alleengeboren tweeling (AT) en zag ik wat ik direct herkende: “altijd op zoek geweest naar de ander, scherp zicht, niets missen, zoals ogen in je achterhoofd hebben.”

Ik ben niet meer op zoek naar m’n tweelingbroer. Hij is (h)erkent en dan had ik verwacht dat ik zogezegd “recht zou trekken”. Klaar nu toch met dit trauma?

Vergeving – en dus moet je er eerst bewust van worden – is de enige “oplossing” om het een plek te geven, zodat het niet elke keer opspeelt, dat weet ik. Maar betekent dit dat een trauma ook positieve punten heeft?

Zijn dit de mensen die:
ondernemer zijn geworden?
strijden voor een beter leven?
supergoed zijn in hun werk?
durven te spreken over de diepte van het leven?
een soort van “calling” hebben en deze achterna gaan?
zich minder gebonden voelen met het leven hier en dus vrijer zijn?
niet bang voor de dood zijn en daarom er alles uithalen wat erin zit?

1 op de 10 kinderen zijn een AT, alleen veel artsen zagen het nut er niet van in om dat te zeggen aan de moeder. De technologie van nu laat dat juist duidelijk(er) zien.

Zo kwam ik er met een famieopstelling in mijn opleiding erachter. Mijn eerste reactie: ik was niet gek!

Wie gaat je begrijpen als ze het niet kennen?

Wat hoor ik veel mensen dit zeggen:
“Ik heb me altijd onveilig gevoeld.”
“Ik kon niet aarden, was maar half in dit leven.”
“Dit is niet de plek waar ik hoor te zijn.”
“Waarom heb ik zoveel meegemaakt.”
“Wie ben ik werkelijk.”

Anders voelen of zijn.

Ook daar komt steeds meer over in het nieuws.

Er gebeurt zoveel meer in de buik waaruit je als wonder wordt geboren die niet te vatten zijn met je bewustzijn zoals die nu is.
Dat diep in je onbewuste zit, in de cellen van je lichaam.
Alleen met bewustwording, krijg je er toegang tot.
De kans op een soort van reboot of dat nu geestelijk is of lichamelijk.

Of de dingen die je worden aangedaan of gebeuren waardoor de veiligheid van je wordt ontnomen en je continu in een onveilige wereld (voort)leeft.

Een trauma los je niet op.
Omarm het.
Vergeef de ander en jezelf.
Zet je pluspunten in.
Zoek hulp voor de minpunten.

Kies het beste voor jezelf door er iets aan te doen zodat je er vrede mee kunt hebben en die pluspunten kunt gebruiken.

Veel liefs
Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *