Hallo 2018! Een goed begin is het halve werk…

Dacht ik dat ik met dag 1 2018 goed begonnen was. Zo, uit het niets was daar opeens die klap in m’n gezicht. Onverwachts of toch niet helemaal. Misschien al wel een tijd naartoe geleefd. En nu resoneert het. Dat heb ik vaker, dat het pas later resoneert. Weer een laag eraf zeg maar. Want dat ik ook mijn eigen lagen afpel – al coachend – elke dag weer, dat is duidelijk. Voornamelijk schrijf ik mijn blogs met een energie die door me heen komt. Maar nu zei iemand mij laatst dat het inispireert om mijn verhalen te lezen die ik wel op Facebook deel. Ervaringen delen. Mijn verhalen vertellen. Open zijn. Ja, dat laatste is voor mij het thema van 2018. Dus begin ik er dan ook maar meteen mee.

Ik zeg toch altijd “assumptions is the mother of all fuck-ups”, nou dat geldt dus ook voor verwachtingen. En al was ik daar vanaf gestapt zo begin 2016, het was telkens een punt van aandacht. Ik leerde dat ik wat relaxter kon zijn, duidelijk(er) ook. En dat werkte, dacht ik. En toen deed ik een assessment en kwam er naar voren dat ik mezelf niet goed kon uitdrukken. Dus ik was niet duidelijk genoeg. Miste de woorden, zat niet op 1 lijn met mezelf. Verwachtingen loslaten en open en eerlijk zijn. Meer zou er toch niet nodig zijn?

En toen besefte ik me ‘ik ben de enige die het denkt’. Ik kan niet verwachten (jaja) dat een ander ook zo denkt. Dus wat mis ik dan om duidelijk te zijn: het weten vanuit wie ik spreek (mezelf of de ander). En wat miste ik nog meer: dat ik degene ben die mezelf vewachtingen oplegt. Niemand anders. Dus dat ik wat relaxter en duidelijker leer zijn, ligt in de actie naar mezelf toe. Wie ben ik eigenlijk? Wat wil ik dan? Waarom leef ik zo? Kan het ook anders? Ik loop hier nu tegen aan omdat het niet meer past. En toch, onbewust, kies ik er dan wel weer voor, want dat is veilig. Strijd, verlangen.

Hoe ga ik dit aanpakken?

Zie het als dat ik in een soort mal ben gegoten. Zo ben ik opgegroeid. En heb me daar enorm mee geïdentificeerd. Het bracht me ver. Een comforzone. Fijn was het, nu niet meer. Ik ben er klaar mee. Met het continu mezelf aan te passen aan die mal. Wringen, wurmen. Mezelf en mijn omgeving daar in dat veilige hokje drukken. Ja, het is toch veel fijner als iemand zich aanpast aan mij? Maar wie ben ik dan? Over welke ‘ik’ heb ik het dan? Niet mijn ‘werkelijke ik’, maar de ‘angstige ik’, die er alles aan doet om het veilig te houden. Het past niet meer.

Maar het mooie is, is dat ik nog een keuze heb. Eentje die niet zo voor de hand ligt en waar ik nu echt naar verlang en dat is om verder te gaan dan wat ik geleerd heb. Om een gaatje ten hoogte van m’n hart te maken en van daaruit het gat groter te maken tot het moment dat ik uit die mal kan stappen. Dus weg met die aannames & verwachtingen. Ze horen niet bij mij. Dit ben ik niet. Het is tijd om m’n werkelijke zelf te zien.

Snap je het nog?

Wanneer je een verwachting hebt, een aanname doet, en hierop vervolgens jezelf de volgende stap voorhoud, dan heb je slechts 50% kans dat het ook daadwerkelijk die stap zal zijn. Want hoe weet je dat nou? Alleen als je herlderziend bent wellicht. Stom antwoord, maar zie je hoe dom dit eigenlijk is. Dus waarom zou je een verwachting hebben? Waar komt dit vandaan en waarom?

En nu hebben hooggevoelige mensen (HSP) vaak hun voelsprieten naar buiten staan wat kan leiden tot invulling van een gevoel van de ander wat niet zo hoeft te zijn. Je weet alleen wat een ander verwacht of wil, door het te vragen. Door te peilen wat het werkelijk is en het te accepteren (of niet).

En dat is voor mij heeeeel spannend.
Zeggen wat ik voel.
Onbekend.
Hulp vragen? Hah, vorig jaar pas voor het eerst gedaan. Wat een bevrijding.
Nieuw.
Ik hoef het niet alleen te doen.
Ben begonnen met het jaarprogramma van de heren van 365 dagen succesvol.
Samen leren.
Anders.
Echt heel anders.
Ik ga het doen.
Gewoon vanaf nu.
Losbreken.
Er doorheen gaan.

En als jij nou zoiets hebt van ‘ik heb daar ook enorm last van en wil daar ook wat aan doen’, doe me dan een berichtje en dan kijken we samen waar ik je mee kan helpen.

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *