Aan alle mensen waarvan de keuze ontnomen is. Die niet meer in de vrijheid leven om te doen en laten wat ze willen. Om niet meer hun leven in te kleuren zoals zij dat voor ogen hebben. Voor alle mensen die gezondheidsproblemen hebben en hiervan belemmeringen ondervinden. Voor alle mensen die zo graag iets zouden willen maar waarvan hun gezondheid de spelbreker is.

Een realisatie waar ik te onbewust mee omga. Alles valt of staat met gezondheid. Zowel fysiek als geestelijk. En dan wil ik het vooral benoemen daar waar ik zelf nog de mogelijkheid heb het te veranderen. Waar ik zelf de mogelijkheid heb het beter te maken. En als respect voor de mensen die dat niet kunnen, die geen controle hebben over wat er met hen gebeurd, voor die mensen doe ik het nu.

Fuck-it! Ik leef en ik ga er doorheen. Door de opgebouwde angst en emoties van jaren geleden. Ik moet er doorheen om het een plek te geven. En nu is het daar gewoon de tijd voor. En maak ik ruimte voor wat nieuws. Elke dag weer een beetje meer. En al heb ik dit vorig jaar ook al gedacht.. denken en doen zijn 2 verschillende dingen.

Vorig jaar dacht ik het. Echt, zo vaak. Ik heb het ook laten horen op mijn zakelijke facebook pagina. Maar dat ik het zelf ging doen.. nu is het mijn beurt. Nu ben ik er klaar voor. Nu is het tijd. Nu mag het. Nu kan het. Nu kan ik het.

Elke stap is er één. Of het nu linksaf of rechtsaf is. Hoe dan ook kom ik elke keer een stap verder. En ook al deel ik het nu vanuit mezelf, voor jou geldt dit net zo. Sta je er wel eens bij stil wat je allemaal zelf in de hand hebt?

We bedenken dingen vaak of we het durven/willen, maar staan veelste weinig bij het feit stil dat we het kunnen. We kunnen alles wat we kunnen doen. De mogelijkheden zijn inmens. En toch, toch kiezen we er voor om het niet te doen omdat het beangstigend is. Omdat het lastig is, moeilijk, vervelend.

En dat snap ik. Ik heb ook tijden gehad die ik gewoon niet nog een keer wil meemaken. En dan kan ik het wel onderdrukken maar op den duur zullen ze naar boven komen. De emoties die ik toen heb gevoeld zitten in mijn lichaam. En ook die zullen een keer naar boven komen in de vorm van een ziekte of probleem. Ook dat heb ik al meegemaakt. Zo stapelen de klachten zich op.

Het enige dat er nodig is, is om door de emoties heen te gaan. Door de emoties te voelen, er te laten zijn, niet van weg vluchten of negeren. Er ze te laten zijn en een plek te geven. Zodat je niet langer een verleden hebt, maar je verleden bent.

Ik ben begonnen. Doe je met mij mee?

Liefs Stephanie