De keuze van acceptatie

Soms gaat alles kapot en dan valt het weer op een nieuwe plaats dat nog beter is dan het was. Net alsof je een vaas kapot laat vallen en er dan vervolgens met dezelfde scherven een veel mooier exemplaar van kunt maken. Zo voelde mijn leven van 2017 naar 2018. In september 2017 had ik me al ingeschreven voor het jaarprogramma 2018 van 365 dagen succesvol en wist dat ik in rustiger vaarwater zou komen. Zonder tijdsbesef, misschien ergens in 2018 ofzo. Ik had geen idee dat ik vanuit die achtbaan in 2017, waarbij ik dingen dacht die niet klopten en ik dingen deed die niet werkten, het nu opeens zo helder kon zijn.

Een kijkje in mijn eerste paar weken van 2018 en de realisatie die ik eraan overhield.

We zitten allemaal wel eens in die stroomversnelling. En hoe erg je er ook tegen vecht, lukt het je niet om niet mee te bewegen. Weerstand op en top! Net zoals loslaten eigenlijk niet iets is wat je kunt doen. Het is niet iets dat je in een zak stopt en in de container dumpt. Het houdt je bezig maar je kan niet precies zeggen wat het dan is dat je doet. Dit komt omdat loslaten niet meer is dan een keuze. Dé keuze van acceptatie. En dan is het klaar. Ik kreeg aan het einde van het jaar de quote voor m’n neus die het prachtig verwoord:

“Change the things you can’t accept. Accept the things you can’t change.”

Hoe simpel kan het zijn?

En daar was het antwoord. Dingen vielen op de plek. Ik was zelf degene die het plaatje in m’n hoofd dat ik van het jaar 2017 had, bleef voorhouden. In 2017 was ik zoekende. Ik wilde mijn gevoeligheid niet meer onder stoelen of banken steken. Ik wilde weg uit de gevangenis maar in plaats van voor vrijheid te kiezen, bleef ik het opnieuw proberen alsof ik ook vond dat het aan mezelf lag.

En vlak nadat ik het een nieuwe kans had gegeven, ging mijn lichaam op de rem; Pfeiffer en stoppen met werken. Mijn geest kon de keuze niet maken dus deed het lichaam het voor mij. Ik was als de dood dat ook het overlevingsmechanisme (kanker) weer in werken zou treden.. nee, ik had geluk. Maar dit was dan wel de zoveelste waarschuwing. Ik besloot het rustig aan te doen. Tijd te nemen. Ruimte te pakken. In september ging ik naar het Succescollege van David – één van de heren van 365 dagen succesvol – en kwam tot de ontdekking dat ik in gevecht was met de relatie tot mezelf en anderen. Maar ook het levensgebied Werk ging hierdoor mis en het levensgebied Financiën kwam in de knel. Ik moest wat doen. Het kon zo niet langer.

“Ruin is a gift. Ruin is the road to transformation.”

Ik had geleerd dat ik zo snel mogelijk weer aan het werk moest. Want met een gat op je CV of thuis zitten, dat was toch niets voor mij? Ik als zelfstandige en slimme vrouw kon toch wel aan een baan komen? Keuzes maken vanuit veiligheid en zekerheid. Ik zat mezelf een potje in de weg. Hopla, en weer over de kop in de achtbaan. Waar kwam dit patroon toch vandaan?

In het live weekend van 20 & 21 januari kwam ik erachter dat het toneelstuk dat ik had in m’n hoofd continu door bleef spelen en ik volgde het alsof dat de enige mogelijkheid was. Dat toneelstuk was mijn overlevingsmechanisme van een angst. Een angst – ik ben de 2e generatie na de oorlog – dat ik van mijn ouders had overgenomen om te leven vanuit veiligheid & zekerheid. En ook al heeft me dat heel ver gebracht, nu werkte het tegen. Dus besloot ik hard te applaudiseren en het toneelstuk te bedanken voor de tijd die is geweest. Ik ging op het podium staan (visualisatie) en zei dat het nu tijd is om vanuit mijn hart te leven. Ik heb mijn hart op m’n tong gelegd en van het podium gestapt.

Dus zodoende raapte ik de scherven van 2017 bij elkaar en nu is het duidelijk. Nu is mijn visie helder. Angst is op de plek gezet en de mooie momenten zijn in mijn hart gesloten. Dit jaar ben ik begonnen met het binnenstebuiten keren van mezelf en vervolg ik mijn weg in vrede met mezelf en in liefde voor de buitenwereld. En dit heeft direct impact (gehad) op de 4 levensgebieden Gezondheid, Relaties, Werk en Financiën.

Dat betekent niet dat het alsnog niet hard werken is, maar mijn energie geeft aan dat het oké is om er voor te gaan. Dat het de juiste keuze is geweest. Wat er ook gebeurd, ik word er niet anders van. Ik blijf mezelf – hart op de tong – en deel mijn vrede en liefde op deze weg met iedereen die ik ontmoet en de dingen die ik mag doen.

Liefs Stephanie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *